Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης (35-2017)

Οι νέοι δασικοί χάρτες και η περίπτωση της Θράκης

Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης (35-2017)

 

 

 

            Πολλές φορές η παρουσία της Τουρκικής Μειονότητας στη Θράκη είναι καθοριστική ώστε ορισμένες πολιτικές αποφάσεις να ληφθούν υπό το πρίσμα αυτής της ιδιαιτερότητας και ιδιομορφίας. Τι σημαίνει αυτό; Φέρνουμε το παράδειγμα των δασικών χαρτών και της νέας δασικής νομοθεσίας που αποτέλεσε θέμα συζητήσεων και διενέξεων από αρχές του έτους.

 

            Η δασική νομοθεσία υπό το πρίσμα προστασίας δασικών εκτάσεων είναι δικαιολογημένα πολύ αυστηρή και απαραβίαστη. Μέχρι εδώ όλα καλά. Φυσικά υπάρχουν αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα, κυρίως όμως αντιδράσεις από ενέργειες ανθρώπων που καταπάτησαν τη νομοθεσία στο παρελθόν για να χτίσουν ένα αυθαίρετο. Εδώ ο νόμος δεν επιδεικνύει καμία ανοχή.

 

            Ερχόμαστε τώρα στη Θράκη. Οι νέοι δασικοί χάρτες, όπως είναι λογικό, θα επηρεάσουν πρωτίστως την ορεινή περιοχή, εκεί όπου εντοπίζονται οι μεγαλύτερες εκτάσεις δάσους. Ο ορεινός όγκος της Θράκης ωστόσο, δεν είναι οποιοσδήποτε ορεινός όγκος. Και δεν είναι λόγω της παρουσίας της Μειονότητας. Η Τουρκική Μειονότητα είναι εκείνη που καθόρισε όχι τόσο το πληθυσμιακό τοπίο της περιοχής, όσο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της που ήταν αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.

 

            Με απλά λόγια, ο ορεινός όγκος πέρα του ότι ήταν αποκλεισμένος από την γεωμορφολογία του, ήταν αποκλεισμένος εξαιτίας πολιτικών αποφάσεων. Η ύπαρξη μπάρας, εσωτερικού συνόρου, διήρκησε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990.

 

            Μαζί με αυτά τα σύνορα, υπήρχαν και άλλα. Μέχρι και σήμερα στον ορεινό όγκο δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει την περιουσία του είτε σε σπίτια, είτε σε χωράφια. Με ότι συνεπάγεται αυτό. Φαίνεται ότι η καταδίκη της περιοχής και των κατοίκων σε αποκλεισμό και περιθωριοποίηση συνεχίζεται όσο δεν δίνεται λύση σε ένα υπαρκτό πρόβλημα και αντ’ αυτού, προστίθενται νέα.

 

            Η εφαρμογή λοιπόν της νέας δασικής νομοθεσίας και των νέων δασικών χαρτών στην περίπτωση της Θράκης συνεπάγεται τον χαρακτηρισμό μεγάλου τμήματος σε δασική περιοχή. Οι περιουσίες των ανθρώπων θα χαρακτηριστούν ως δασικές και μιλάμε για περιουσίες οι οποίες δεν μπορούν να αποδειχθούν ιδιοκτησιακά με κανένα νομιμοποιητικό έγγραφο. Για ποιο λόγο; Επειδή λόγω της ιδιότητας του μέλους της Τουρκικής Μειονότητας στο παρελθόν δεν είχε κάποιος το δικαίωμα να εκδώσει τίτλο ιδιοκτησίας.  

 

            Ένα μικρό πρόβλημα που φέρνει μεγαλύτερα και με τη μορφή χιονοστιβάδας δημιουργείται μία σειρά κοινωνικών προβλημάτων. Σαφώς η νομοθεσία δίνει το δικαίωμα ένστασης, αλλά οποιαδήποτε ένσταση θα κριθεί αβάσιμη χωρίς αποδεικτικά στοιχεία.

 

Η νομοθεσία λοιπόν δεν πλήττει μόνο την περιουσία, πλήττει και το αγροτικό εισόδημα. Η μοναδική απασχόληση σε μία περιοχή που δεν προσφέρει και πολλές εναλλακτικές δυνατότητες απασχόλησης, είναι ο πρωτογενής τομέας. Η καπνοκαλλιέργεια, περιορισμένης έκτασης καλλιέργειες και εξίσου περιορισμένης κλίμακας κτηνοτροφία.

 

Το αγροτικό εισόδημα στον ορεινό όγκο είναι εισόδημα πείνας και αποτελεί μοναδική πηγή εισοδήματος για τις οικογένειες. Αυτό ακριβώς το εισόδημα πλήττει η νέα νομοθεσία, οι λιγοστές εκμεταλλεύσιμες εκτάσεις μπαίνουν στο στόχαστρο.

 

Δημιουργούνται όμως και ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Πριν λίγα χρόνια είδε το φως της δημοσιότητας διένεξη της Διαχειριστικής Επιτροπής Μουσουλμανικής Περιουσίας του Οικισμού Νυμφαίας στη Ροδόπη και της Διεύθυνσης Δασών σχετικά με το καθεστώς του νεκροταφείου στον οικισμό. Όταν η Διεύθυνση Δασών Ροδόπης με μία πράξη χαρακτηρισμού προσδιόρισε την περιοχή ως δασική, τότε η κοινότητα ξεσηκώθηκε να διεκδικήσει τα αυτονόητα, την ταφή των νεκρών στο μέχρι πρότινος νεκροταφείο.

 

            Πόσο λογικό με το πέρασμα του χρόνου οι μετακινήσεις προς τα αστικά κέντρα να έχουν μειώσει τον πληθυσμό του οικισμού, με αποτέλεσμα να μην χρησιμοποιείται το νεκροταφείο με την ίδια συχνότητα όπως παλιά. Πόσο λογικό σε μία ορεινή περιοχή, το νεκροταφείο να περικλείεται από δέντρα. Πόσο παράλογο να ζητάμε από τους λιγοστούς πλέον κατοίκους, ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, να αναζητήσουν νέο τόπο ταφής κι όχι αυτόν που γνώριζαν μέχρι σήμερα, αυτόν που είναι θαμμένοι οι γονείς, οι παππούδες τους. Το νεκροταφείο ενός χωριού είναι σημείο κατατεθέν. Κι αυτό αμφισβητείται.

 

            Αν η ιστορία της Νυμφαίας συνέβαινε το 2012, σήμερα οι νέοι δασικοί χάρτες έφεραν την αναστάτωση σε περισσότερα χωριά για τον ίδιο λόγο.

 

            Ίσως η κατάσταση ήταν διαφορετική αν δεν υπήρχαν όλα τα κατάλοιπα του παρελθόντος. Ίσως αν δεν εφαρμοζόταν σκληρές εθνικές πολιτικές σήμερα να μην υπήρχε καμία ανάγκη να κάνουμε αυτήν την συζήτηση.

 

            Επειδή ωστόσο η κατάσταση είναι η υφιστάμενη, το πρόβλημα είναι υπαρκτό και χρόνιο, καλό θα ήταν όλοι όσοι αποφασίζουν, χαράσσουν και ασκούνε πολιτική επί αυτών των θεμάτων, να λάβουν υπόψη τις ιδιομορφίες κάθε περιοχής. Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι αυτές τις ιδιομορφίες τις προκάλεσαν οι προκάτοχοί τους και τότε θα κληθούν να πολεμήσουν παθογένειες του παρελθόντος και η μετάβαση στο νέο καθεστώς να γίνει ομαλά χωρίς περαιτέρω αρνητικές συνέπειες για τον κόσμο.

           

 

 



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ