Παγκόσμια Προοπτική (2018-02)

Πως μπορούν να λυθούν τα προβλήματα και τα δεινά που αντιμετωπίζουν οι Μουσουλμάνοι Ροχίνγκια

Παγκόσμια Προοπτική (2018-02)

 

Καθηγητής Κουντρέντ Μπουλμπούλ*

Μπορεί μέχρι πρόσφατα οι περισσότεροι να μην είχατε ακούσει για την Ραχίν και τους Μουσουλμάνους Ροχίνγκια. Τους είδαμε και διαπιστώσαμε τις διαστάσεις της τραγωδίας μετά τις 25 Αυγούστου 2017 όταν 500.000 άνθρωποι έφυγαν από την Μιανμάρ για να γλιτώσουν από τις διώξεις και βρήκαν καταφύγιο στο Μπαγκλαντές.

Για να καταλάβουμε που βρίσκεται η Ραχίν θα πρέπει να αναφερθούμε λίγο στη γεωγραφία της. Η Ραχίν είναι μια από τις 7 πολιτείες της Μιανμάρ. Η Μιανμάρ είναι μια χώρα που συνορεύει με την Ταϊλάνδη, το Λάος, την Κίνα, την Ινδία, το Μπαγκλαντές και τον Κόλπο της Βεγγάλης. Η Ραχίν είναι η πιο στρατηγική της πολιτεία η οποία απλώνεται κατά μήκος των ακτών.

Λέγεται ότι το Ισλάμ στην Ραχίν διαδόθηκε από Μουσουλμάνους εμπόρους που διασώθηκαν από ναυάγιο στον κόλπο της Βεγγάλης. Οι Μουσουλμάνοι Ροχίνγκια όπως και οι Μουσουλμάνοι Μόρο έζησαν επί αιώνες σε σουλτανάτα που ίδρυσαν οι ίδιοι. Με τις επεκτατικές πολιτικές των δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών, το 1885 υπέστησαν τη βρετανική εισβολή. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Μιανμάρ το 1948 τα προβλήματα κλιμακώθηκαν, σαν να επαληθεύαν το ινδιάνικο ρητό που λέει ότι «αν δυο ψάρια μαλώνουν στο ποτάμι, να ξέρεις ότι από εκεί πριν από λίγο πέρασε ένας μακροπόδαρος Βρετανός». Ο στρατηγός Νε Βιν που ανέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1962 άλλαξε το όνομα της χώρας από Μπούρμα σε Μιανμάρ.

Κατά την μονοκομματική δημοκρατική εποχή τίθεται σε εφαρμογή κάθε κρατική πολιτική προκειμένου οι Μουσουλμάνοι να εκδιωχθούν από τις περιοχές που ζουν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις απάνθρωπες επιθέσεις των ακραίων Βουδιστών, που είναι γνωστοί ως κίνημα 969.

Για να κινήσουμε την προσοχή στο πρόβλημα της Ραχίν διοργανώσαμε ένα πάνελ στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γιλντιρίμ Μπεγιαζίτ στην οποία συμμετείχε και ο πρόεδρος του Συμβουλίου των Ροχίνγκια στην Ευρώπη και βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών, Πρέσβης Ουμίτ Γιαρντίμ. Ο φιλοξενούμενος από την Ολλανδία χρησιμοποιούσε δυο ονόματα, το Λα Ζο και το Μοχάμεντ Χουμπέιμπ. Όταν τον ρωτήσαμε το γιατί, αποκαλύφθηκε η πραγματική εικόνα. Ο κάθε άνθρωπος στην Μιανμάρ είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιεί ένα δεύτερο όνομα πέρα από το πραγματικό του έτσι ώστε να αποφεύγει τις διακρίσεις. Εμείς αυτό το γνωρίζουμε από τη δεκαετία του 1980 με αυτά που έκανε η Βουλγαρία στους Τούρκους, αλλάζοντας μάλιστα ακόμα και τις επιτύμβιες στήλες.

Τα πρόβληματα και τα δεινά είναι μεγάλα. Αν όμως αναπνέουμε αυτό πάει να πει ότι υπάρχει ελπίδα. Γι’ αυτό θα πρέπει να μιλήσουμε για τις λύσεις.

  1. Δημιουργία μεγαλύτερης διεθνής πίεσης πάνω στη Μιανμάρ. Αν κάπου γίνεται λόγος για καταπίεση και τυραννία και όχι για δίκιο και δικαιοσύνη, μόνο με δύναμη μπορούμε να σταματήσουμε αυτούς τους τύραννους. Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να δοκιμαστεί κάθε τρόπος που θα εξασφαλίσει την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στη Μιανμάρ. Οι τρόποι αυτοί μπορεί να υλοποιηθούν περισσότερο μέσω κρατών και διεθνών οργανώσεων.
  2. Διεθνής Ομάδα Λύσης: Πρέπει να συσταθεί μια διεθνής ομάδα κρίσης και λύσης για την επίλυση του προβλήματος σαν την ομάδα του Μίνσκ για την Ουκρανία. Ξέρουμε ότι η Κίνα και η Ινδία αποτελούν περισσότερο κομμάτι του προβλήματος παρά της λύσης. Και πάλι όμως θα πρέπει να αναζητηθεί μια λύση που θα εξασφαλίζει ότι θα καταστούν και αυτές όσο το δυνατόν περισσότερο κομμάτι της διαδικασίας. Αυτή η ομάδα λύσης θα πρέπει να διασφαλίσει την φυσιολογική επιστροφή των Ροχίνγκια και θα είναι αρμόδιο να εποπτεύει ότι τέθηκε υπό εγγύηση το δικαίωμα τους στη ζωή. 
  3. Η διεθνοποίηση των διώξεων, της καταπίεσης και της παραβίασης των δικαιωμάτων στη Ραχίν. Οι Ροχίνγκια δεν έχουν μια επίσημη ταυτότητα όπως ακριβώς οι Κούρδοι στη Συρία. Επειδή δεν έχουν ένα επίσημο καθεστώς δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν ακόμα και βασικές ανάγκες όπως η παιδεία και η υγεία. Οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και εθελοντικές οργανώσεις από όλο τον κόσμο μπορούν να αναδείξουν αυτές τις παραβιάσεις στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται ή σε διεθνή φόρα. Μπορούν να κινηθούν νομικές διαδικασίες. Δικαστικές υποθέσεις σε βάρος κρατικών ή στρατιωτικών αξιωματούχων που διέπραξαν παραβιάσεις δικαιωμάτων, θα είναι αποτρεπτικές ακόμα και αν δεν έχουν αποτέλεσμα.
  4. Παροχή βοήθειας στο Μπαγκλαντές. Δεν θα πρέπει να αφεθεί μόνο του το Μπαγκλαντές το οποίο είναι και αυτό σε δυσμενή κατάσταση, προκειμένου να μπορέσει να βοηθήσει εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα ανθρώπους.
  5. Απόδοση προτεραιότητας σε στρατηγικούς οργανισμούς. Η Τουρκία πρέπει να δώσει κάθε δυνατή στήριξη στη Διεύθυνση Διαχείρισης Καταστροφών και Εκτάκτων Καταστάσεων (AFAD), την Ερυθρά Ημισέληνο, την Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού (TİKA), την İHH και άλλες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών. Αλλά δεν αρκεί να εστιάζεις μονάχα στην ανθρωπιστική βοήθεια που και πολύτιμη είναι και επείγουσα. Εξίσου πολύτιμα είναι και τα κέντρα που παράγουν στρατηγικές λύσεις, εξειδικευμένες και όχι γενικές δεξαμενές σκέψεις.
  6. Η δημιουργία μιας διεθνούς ομάδας κρίσης υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας.
  7. Η δημιουργία μιας παγκόσμιας επίγνωσης. Το ζήτημα της Ραχίν όπως και η Ιερουσαλήμ δεν είναι θέματα των οποίων μέρος είναι κατεξοχήν οι Μουσουλμάνοι. Είναι πάρα πολύ σημαντική η δημιουργία μιας παγκόσμιας επίγνωσης σε τέτοια ζητήματα. Από αυτήν την σκοπιά ήταν αρκετά σημαντική η επίσκεψη της Έμινε Ερντογάν ως μια πρώτη κυρία. Μπορείτε και εσείς ως αναγνώστες αυτών των αράδων να πάρετε μέρος σε μια ενεργή δράση για μια παγκόσμια επίγνωση.

Κάποιες φορές αλλάζει κάτι και αλλάζουν πολλά. Όπως λέει και ο ποιητής «αλλάζει το κλίμα, γίνεται μεσογειακό». Έλα λοιπόν μη σταματάς, μοιράσου τον πόνο για να σταματήσουν τα δάκρυα των καταπιεσμένων. Για να μπορέσουν τα παιδιά των Ροχίνγκια να κοιτάξουν στο αύριο με περισσότερη ελπίδα.

*Ο καθηγητής Κουντρέντ Μπουλμπούλ είναι κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γιλντιρίμ Μπεγιαζίτ της Άνκαρα.



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ